Halil ibrahim bereketi
Vaktiyle birbirini çok seven iki kardeÅŸ varmış…
Büyüğü Halil… Küçüğü ise Ä°brâhim…
Halil; evli, çocuklu. Ä°brahim ise bekârmış…
Ortak bir tarlaları varmış iki kardeÅŸin…
Ne mahsul çıkarsa, ikiye pay ederlermiÅŸ… Bununla geçinip giderlermiÅŸ…
Bir yıl, yine harman yapmışlar buÄŸdayı. Ä°kiye ayırmışlar… Ä°ÅŸ kalmış taşımaya…
Halil, bir teklif yapmış :
- İbrahim! Kardeşim, ben gidip çuvalları getireyim. Sen buğdayı bekle.
- Peki abi demiÅŸ Ä°brahim…
Ve Halil gitmiÅŸ çuval getirmeye… O gidince, düşünmüş Ä°brahim:
- Abim evli, çocuklu. Daha çok buÄŸday lazım onun evine. Böyle demiÅŸ ve kendi payından bir miktar atmış onunkine…
Az sonra Halil çıkagelmiş.
- Haydi İbrahim, önce sen doldur da taşı ambara demiş
- Peki abi..!
Ä°brahim, kendi payından bir çuval doldurup düşmüş yola…
O gidince, Halil’i düşünmüş: DemiÅŸ ki:
- Çok şükür, ben evliyim, kurulu bir düzenim de var. Ama kardeşim bekâr. O daha çalışıp, para biriktirecek. Ev kurup evlenecek.
Böyle düşünerek, Kendi payından atmış onunkine birkaç kürek…
Velhasıl, biri gittiğinde, öbürü, kendi payından atmış diğerine.
Bu, böyle sürüp gitmiÅŸ…
Ama birbirlerinden habersizlermiÅŸ.
Nihayet akşam olmuş. Karanlık basmış.
Görmüşler ki, bitmiyor buğdaylar.
Hatta azalmıyor bile…
Hak Teala bu hali çok beğenmiş.
BuÄŸdaylarına bir bereket vermiÅŸ, bir bereket vermiÅŸ ki…
Günlerce taşımış iki kardeş, bitirememişler.
ÅžaÅŸmışlar bu iÅŸe…
Aksine çoğalmış buğdayları.
Dolmuş taşmış ambarları.
Bugün “Bereket” denilince, bu kardeÅŸler akla gelir.
Bu bereketin adı: Halil Ä°brahim bereketidir…
